Co-ouderschap

Aan tafel krijg ik met regelmaat ouders die voor co-ouderschap kiezen als de beste vorm voor zorg van hun kind(eren). In veel gevallen gaat het opstellen van een ouderschapsplan, waarbij alle afspraken omtrent de zorg voor de kinderen wordt vastgelegd, in goede harmonie.

Als je een koophuis hebt en gaat scheiden komt er veel op je af. Verkopen jullie de woning en gaan jullie beide ergens anders wonen? Blijf jij er wonen of je partner? En hoe regel je dat dan goed voor beide partners? Geen makkelijke beslissingen en al helemaal niet in deze tijd. Woningnood en hoge prijzen van woningen spelen immers ook een rol tegenwoordig.

Als je een koophuis hebt en gaat scheiden komt er veel op je af. Verkopen jullie de woning en gaan jullie beide ergens anders wonen? Blijf jij er wonen of je partner? En hoe regel je dat dan goed voor beide partners? Geen makkelijke beslissingen en al helemaal niet in deze tijd. Woningnood en hoge prijzen van woningen spelen immers ook een rol tegenwoordig.

Een kind opvoeden met ADHD, PDD-NOS, ADD, ODD of een andere vorm van Autisme is niet niks. Het vraagt om een andere manier van opvoeden. Voor scheiden met een kind met Autisme geldt hetzelfde: er is een andere aanpak nodig. Om voor kinderen met Autisme de scheiding goed te regelen, vragen onder meer de communicatie met het kind, het opstellen van het ouderschapsplan en de afspraken voor de toekomst extra aandacht.

Als je een koophuis hebt en gaat scheiden komt er veel op je af. Verkopen jullie de woning en gaan jullie beide ergens anders wonen? Blijf jij er wonen of je partner? En hoe regel je dat dan goed voor beide partners? Geen makkelijke beslissingen en al helemaal niet in deze tijd. Woningnood en hoge prijzen van woningen spelen immers ook een rol tegenwoordig.

Co-ouderschap is een regeling waarbij gescheiden ouders de verantwoordelijkheid voor de opvoeding van hun kinderen delen. Het is bedoeld om het kind in staat te stellen een sterke relatie te behouden met beide ouders, zelfs na een scheiding. Co-ouderschap kan vele voordelen hebben, waaronder een gevoel van stabiliteit en continuïteit voor het kind.

Bij co-ouderschap zoeken veel ouders houvast in schema’s en voorbeelden. Een duidelijk rooster lijkt overzicht te geven, maar een schema werkt alleen wanneer het past bij de kinderen én bij de realiteit van het gezin. Zeker wanneer kinderen ouder worden, vraagt co-ouderschap om andere keuzes dan bij jonge kinderen.

Na een scheiding moeten ouders afspraken maken over de zorg voor hun kinderen. Daarbij komen vaak de termen omgangsregeling en co-ouderschap naar voren. Deze begrippen worden regelmatig door elkaar gebruikt, terwijl ze in de praktijk iets anders betekenen. Dat verschil heeft invloed op het dagelijks leven van kinderen én op de manier waarop ouders samenwerken.

Veel ouders zoeken houvast in voorbeelden van co-ouderschap. Een verdeling zoals 50/50, 60/40 of 70/30 klinkt overzichtelijk, maar in de praktijk blijkt dat geen enkele verdeling automatisch goed werkt. Het gaat niet om het percentage, maar om de vraag of een verdeling past bij het kind en bij de situatie van het gezin. Een voorbeeld kan richting geven, maar mag nooit leidend worden.

Een scheiding brengt niet alleen praktische veranderingen met zich mee, maar ook verdriet, boosheid en verlies. Rouwen na een scheiding verloopt niet in een vaste volgorde en gaat vaak met vallen en opstaan. Zeker als de scheiding onverwacht komt, kan het voelen alsof je wereld instort.

Na een scheiding kan de relatie met je ex-partner op verschillende manieren vorm krijgen. Misschien willen jullie contact houden voor de kinderen, of juist meer afstand bewaren. Vrienden blijven hoeft geen doel te zijn; het belangrijkste is dat jullie duidelijk zijn over wat jullie van het contact verwachten.

Co-ouderschap wordt steeds populairder. Zo’n 25% van de gescheiden ouders kiest voor deze vorm van ouderschap. Dat is niet voor niks. Er is veel voor te zeggen. Maar is co-ouderschap altijd de beste oplossing voor kinderen? Die vraag krijg ik regelmatig gesteld. In dit artikel geef ik antwoord op deze en andere veelgestelde vragen rondom co-ouderschap.

Stel dat jullie kiezen voor parallel ouderschap, in plaats van co-ouderschap. Wat betekent dat voor de toeslagen? En zit er sowieso verschil in de manier waarop de Belastingdienst hiermee omgaat? Wij leggen uit wat de financiële en fiscale gevolgen en mogelijkheden zijn. Want, hoe moet je bij co-ouderschap of parallel ouderschap bijvoorbeeld kinderopvangtoeslag aanvragen?

Als je kind aangeeft liever bij de andere ouder te willen wonen, kan dat veel emoties oproepen. Toch is het belangrijk om te luisteren naar de redenen achter deze wens en het welzijn van je kind voorop te stellen. Ook spelen juridische en praktische afspraken een rol bij de vraag waar een kind kan wonen.

Kinderalimentatie betaal je in principe tot je kind 21 jaar is. Tot 18 jaar gaat het om de kosten voor verzorging en opvoeding. Vanaf 18 jaar verandert dit in een bijdrage voor levensonderhoud en studie. Hoeveel alimentatie betaald moet worden, hangt af van verschillende factoren.

Het besluit om een scheiding zelf te regelen of hulp in te schakelen, is een belangrijke overweging die afhangt van verschillende factoren. Jullie situatie is daarbij van belang, dus wat heb je allemaal samen en wat moet er verdeeld worden. Daarnaast moet je al die zaken kunnen regelen in een emotioneel moeilijke tijd.

Uit elkaar, en nu? Een vraag die ik vaak krijg is: Hoe gaan we alles zo goed mogelijk regelen voor de kinderen? Er moeten natuurlijk afspraken gemaakt worden over de omgangsregeling en over hoe de kosten verdeeld worden, maar het is ook belangrijk om goede afspraken te maken over de opvoeding van de kinderen.

Na een scheiding kan de wens ontstaan om te verhuizen. Soms vanwege werk, een nieuwe relatie of de behoefte aan een nieuwe start. Bij co-ouderschap ligt verhuizen echter gevoelig, omdat het direct invloed heeft op de zorgverdeling en op het dagelijks leven van het kind. De vraag wat wel en niet mag bij co-ouderschap is daarom niet alleen juridisch, maar vooral een vraag over het belang van het kind.

Veel stellen kiezen ervoor om bij hun scheiding een mediator in te schakelen. Ze willen samen goede afspraken maken, conflicten voorkomen of kunnen daarbij simpelweg wat begeleiding gebruiken. Dat is niet zo gek: hoe je een scheiding goed regelt, is tenslotte niet iets wat je van tevoren leert.